Leden login

Wachtwoord vergeten?

Om uw wachtwoord te herstellen. Klik hier.

Nog geen lid?

Meld u nu aan!

Wilt u meer informatie over een lidmaatschap bij de Commerciële Club Twente? Klik hier om uw interesse online aan ons door te geven.

Kerstbijeenkomst bij Wasserschloss Raesfeld

Wij zochten de sneeuw op.

Schloss Raesfeld bleek een sprookje in het wit. Ooit gebouwd door “edelen”, stond dit slot nu op het punt door ons te worden veroverd. We waren met een man of vijftig, de vrouwen meegeteld, dus dat moest lukken! Een CCT Kerstdiner in de sneeuw zoals wij dat nu gehad hebben is zeldzaam, da's niet zo moeilijk. Degene die dit georganiseerd heeft kan trots zijn; het was fantastisch.

Uitnodiging.

Het was lang geheim gehouden, deze prachtige locatie in Duitsland, net over de grens ergens bij Borken.

Wasserschloss Raesfeld, een klein complex gebouwen dat de tand des tijds mooi doorstaan heeft en waar we uitgenodigd waren voor het Kerstdiner en de jaarafsluiting.

Het ligt er mooi bij, zeker als je nu aan komt rijden; een witte wereld waar de torens van het kasteel parmantig bovenuit steken. We rijden verder naar de, op de routebeschrijving aangegeven parkeerplaats en banjeren door de hoge, verse sneeuw richting restaurant, waar we de sleutel van ons nachtverblijf kunnen ophalen.

We lopen langs een grote bevroren vijver en komen via een bruggetje, waar nog wel vloeibaar water te zien is, in de Schlosskeller. Het is prettig al een paar CCT-ers te zien dat zich inwendig laat verwarmen met een kop koffie of thee. Het voelt nu al gezellig aan en het is nog niet eens begonnen! Gewapend met de sleutels openen we de kamerdeur. Een knusse kamer laat 2, 1-persoons bedden zien, zo'n zeven meter uit elkaar; da's nou jammer, weg plannetjes dus. We zetten de spullen snel neer en gaan weer naar buiten om nog even met een wandeling van de schitterende omgeving te genieten.

De tijd vliegt.

De zon gaat onder en tovert een prachtig kleurenspel in de lucht. Prachtige doorkijkjes, rijen bomen met een rijk sneeuwdek op de takken, we hebben lang niet zoveel moois in die heerlijke stilte gezien. Het is toch wel koud en we lopen langs een paar winkeltjes die nog open zijn. In de antiekzaak proberen we ons geluk uit, met een kapot bronzen beeldje; het moest toch nog teveel opbrengen dus zetten we het terug. Terug in de kasteelkelder bestellen we iets en spreken we alvast met elkaar onze verwachtingen door. De tijd vliegt en het wordt nu echt donker. Op naar de kamer, even opfrissen en de chique kleren aan voor het feest. Kleren maken de man zeggen ze en het was leuk om in de spiegel te zien dat dat ook voor mij geldt! De vrouwen zien er altijd al goed uit, maar een mooi kleedje maakt het toch net af.

Champagne.

Voorzichtig lopend om niet al te veel sneeuw in je zondagse schoenen te krijgen, komen we weer aan bij het restaurant. Dit keer gaan we de trap OP en worden we warm onthaald in de ruimte waar de eerste activiteit plaats zal vinden; de uitreiking van de trofee aan de nieuwbakken “CCT-er van het jaar”. Eerst een glas champagne, een wijntje of iets anders en enthousiast begroeten we elkaar. Wie zal het worden? Hier en daar hoor je wat voorspellingen; het voelt wel spannend.

Gerrit Hobbelinkgaf als scheidende “CCT-er van het jaar” een warme presentatie van het goede doel waar hij de duizend pietermannen aan geschonken had. Compleet met bewegende beelden kregen we daar een goed idee van en het voelde goed.

Tanden

Dan is het zover; we worden tot stilte gemaand en de show begint. Na het opnoemen van de kandidaten / genomineerden, zal Ilone wel even vertellen wie het niet is geworden, zijzelf dus, want, zo veronderstelt zij, zij presenteert het dus is het iemand anders. Daar kwam ze toch wel snel achter en met een flinke schok, dat was niet gespeeld, ze was sprakeloos, ja, ze stond zelfs even met een mond vol tanden. Wel erg leuk iemand zo blij verbaasd te zien, het was hilariteit alom. Dat het een soort complot was bleek al snel en het was zeer geslaagd!

Goed, Ilone was dus tot de “CCT-er van het jaar” gekozen. Om allemaal op te noemen waarom, zou mosterd na de maaltijd zijn, wel bleek het dat iedereen het fijn voor haar vond, zeker gezien de felicitatieronde die volgde. Het zegt ook wel iets om bij de CCT een jonge vrouw deze prachtige titel te mogen toekennen. Het blijkt dus een echte, slimme (“mannen”) club te zijn die oog heeft voor talent en die verder kijkt dan de bekende neus.

Toeters en blazers.

Goed, na van deze emotie bekomen te zijn, is het tijd om af te dalen naar de eetzaal. Volgens goed gebruik doen wij dit in stijl, via een wenteltrap en die past bij het geheel. Beneden aangekomen wacht een drietal “edelen” ons op en verassen ons met trompetgeschal. Ja, wat zijn het eigenlijk, bazuinen, of........ Ik weet het niet, maar Threes haar ridder, Ton, denkt het wel te weten.

In mooi Nederlands vertelt de “opperedelman” iets van de historie en neemt ons verder mee richting ridderzaal. In deze historische zaal aangekomen zien we een schitterend gedekte tafel in U-vorm, stijlvolle kroonluchters, die de perfecte sfeer oproepen van dit prachtige kasteel. Het gezelschap uit de middeleeuwen blaast er lustig op los en het past helemaal in deze aankleding.

We zoeken een plaats aan de tafel en wachten af wat er komt.

Soepdicht.

En er kwam wat; eerst houten “schalen” met vlees, salade, fruit, noem maar op. Er lag al een heerlijk stuk brood op tafel dat je moest eten met een soort spekvet, reuzel, met iets van kaantjes erin of zo; erg lekker. De verteller legt uit hoe we soep uit een brood gaan eten. Nou, hoe moet dat gaan met onze mooie kleren..... Gelukkig worden er grote slabben uitgedeeld en om gedaan, het ziet er geweldig uit; iedereen is er nu op “gekleed” en de broden met de soep erin worden geserveerd. Het blijkt echt soepdicht brood te zijn, zelfs met een deksel van brood! Nog nooit gezien! De soep smaakt goed en met elke hap kan je met je lepel wat brood van de rand en de bodem afschrapen, heel apart. De wijn wordt soepeltjes geschonken en gedronken uit kroezen, die geheel passen in de stijl van de middeleeuwen. De heerlijk bruin gebraden kalkoenpoten liepen zo je mond in. Stevig vlees met veel smaak. Er is van alles; van vlees tot fruit. De joker van het gezelschap was dus echt een joker! Hier en daar steelt hij vlees en rooft hij wijn van de tafels. Ergens anders vertoont hij weer zijn goocheltrucjes en tovert zo zijn heel eigen inbreng op deze avond.

Vuur.

Als we kennelijk uitgegeten zijn gaat het licht uit. Er staat iets te gebeuren, je voelt het aankomen.......

Dan komen vier mannen binnen met een soort draagbaar tussen hun in. Spuitvuurwerk verlicht de eetzaal en werpt speelse schaduwen op de muren. Op de draagbaar liggen wederom heerlijke spijzen en we laten ons nog maar weer eens verwennen. Onder het eten, praten, lachen en dansen worden we door het drietal vermaakt met muziek van vreemde instrumenten. O ja, Rudolf kon zich op een bepaald moment echt niet meer beheersen en moest en zou de snaren beroeren; het was een geweldige avond.

De doedelzakachtige muziek stal mijn hart. Wat geweldig mooi, wat een sfeer. Ik moet echt eens naar Schotland op vakantie!

Licht uit.

Plotseling keek ik op mijn horloge: half twee, dat kon toch niet? Er was immers nog zoveel volk en het was gewoon druk. Toch was het waar, overal zaten nog groepjes mensen te praten en te lachen. Deze CCT bijeenkomst was een geweldig succes! Nog een laatste slok, jas aan en naar de kamers, want we werden de volgende ochtend om half tien aan het ontbijt verwacht. Lekker warm worden in bed, licht uit en pitten maar.

Glibberen.

Die rot wekker ook, we lagen er toch nog maar net in?! Goed, douchen en naar de Schlosskeller, waar een heerlijk ontbijt klaar stond. Wat moet hier eigenlijk nog over verteld worden; het was af. Ilone probeerde nog een verklaring te geven voor het feit dat ze, volgens haar zeggen, niet een goed dankwoord klaar had de avond daarvoor. Ze was er nog zo van ondersteboven dat het, wat mij betreft, nog niet echt goed lukte. En dat is nou net waar het om gaat; het onverwachte, het spontane, dat ontwapenende en dat maakt het bij onze CCT zo leuk! Een ieder respecteert de ander, er is een soort symbiose als ik het zo mag zeggen. Na het ontbijt keren we huiswaarts. De een over de snelweg, ondergetekende lekker binnendoor, om samen met de vrouw van de geweldige, witte omgeving na te genieten. Hier in Duitsland wordt er niet zo veel gestrooid en dat geeft een stuk minder zooi op de weg. Het is hier en daar wel wat glibberen, maar de winterbanden doen hun werk en we komen veilig en voldaan thuis. Vanaf hier een gezegende Kerst en een gelukkig en blij uiteinde gewenst. De nieuwjaarswensen komen later. Tot in 2011.

Uw fotograaf, Gert van Vliet.


Terug

18-12-2010

Inloggen

Inlognaam *
Wachtwoord *
Deel deze pagina via: